Vocaliste Monique Vermeer neemt alweer sinds eind jaren 80 actief deel aan de Wageningse en sinds begin 2000 aan de Zeister muziekscene. Deze all-round zangeres heeft zich ontwikkeld middels het spelen met diverse formaties in diverse stijlen. Startend met de ska/punk formatie Pink Attic, welke zeer succesvol was in Gelderland, Brabant, maar ook in Duitsland.
Pink Attic heeft veel prijzen in de wacht gesleept en is 2e geworden in de 'Parel van de Betuwe (Pearl of the Betuwe)' in 1992. In de formaties Monique-a-GoGo en de 'The Bobbitts' heeft ze zich met zowel de blues, pop, rock en powerpop bekend gemaakt. Al zoekende naar een nieuwe uitdaging, heeft ze deze gevonden in jazz. Met als grote voorbeeld Ella Fitzgerald. In 2006 verkende ze opnieuw haar grenzen door deel te nemen aan het Tranceproject Sun Decade van de Duitse DJ Ronski Speed. Met als resultaat de single "Have it all".

Gitarist JeeWee Donkers is geen onbekende in de Wageningse locale jazz scene; hij speelde o.a.meer dan zeven jaar in de jazz formatie Worst van Walraven. Zijn roots zijn duidelijk te vinden in de blues: grootheden als three Kings en Eric Clapton behoren tot zijn idolen. In een later stadia, heeft de muziek van Jimi Hendrix hem bekend gemaakt met meer gevarieerde stijlen, waaronder improvisatie. Uiteindelijk was het Pat Metheny die zijn interesse voor jazz wekte.

Dit resulteerde in de succesvolle jazzformatie Douleur Locale in 1993, welke een repertoire van jazz en ethnic originals speelde.
Hoewel hij herhaaldelijk in Big Bands heeft gespeeld, heeft hij zijn eigen stijl van solo begeleiding ontwikkeld, geīnspireerd door Joe Pass, Gil Dor and Tuck Andress. Het is gebleken dat deze stijl erg toepasselijk is in kleine ensembles zoals TwoGetherness en het braziliaanse bossa-nova trio Sotaque.

Recensie:
Een soepele mooie stem en heel plezierig om naar te luisteren. Ze heeft het geweldig getroffen met haar begeleider. Moeiteloos en muzikaal volgde Donkers haar -zichzelf wegcijferend- in elke noot, in mooie songs als 'Spring can hang you up the most' , 'My foolish heart' en 'time after time' een song waarmee ze eindelijk hadden moeten eindigen om de lyrische sfeer die dit tweetal weet op te roepen, te behouden.